İzmit’te yaşayan 51 yaşındaki biyoloji öğretmeni Doğan Altun, pandemi döneminde uzaktan eğitime geçilmesiyle evinin ardiyesini atölyeye çevirdi ve birbirinden güzel bağlamalar yapmaya başladı.

İzmit’te ikamet eden biyoloji öğretmeni Doğan Altun, pandemi döneminde uzaktan eğitime geçilmesiyle hobi olarak bağlama yapmaya başladı. Kısa sürede bu hobisinde kendini geliştiren Altun, evinin ardiyesini atölyeye dönüştürdü. 5 metrekarelik atölyesinde çalışmalarını sürdüren öğretmen Altun, birbirinden güzel ezgilerin etrafa yayıldığı bağlamalar yapıyor.

“BU İŞE İLK EVİMİN BALKONUNDA BAŞLADIM”

Öğretmenliğe devam ettiğini söyleyen Doğan Altun, “Salgın döneminde uzaktan eğitim başlayınca ben bağlama yapma işine başlamış oldum. Zaten merakım vardı, çok hevesliydim. Çok sevdiğim ve yapmayı düşündüğüm bir işti. Uzaktan eğitim döneminde ufak tefek yapmaya başladım. Daha sonra bu 5 metrekarelik ardiyeyi atölye yaptım. Burada bu işi hobi olarak devam ettiriyorum. Yaklaşık 3 yıldır bu işi yapıyorum. Bu işe ilk evimin balkonunda başladım. Eşimin ahşap tozuna alerjisi vardı. Bu ardiyeyi atölye yapınca eşimde rahatlamış oldu” dedi.

“OKULDAN GELDİKTEN SONRA BURADA ZAMAN GEÇİRİYORUM”

Yaptığı sazların ilgi gördüğünü ifade eden Altun, “Dostlarımın, arkadaşlarımın bağlamalarının tamirlerini yapıyorum. Aynı zamanda yeni bağlamalar da yapmaktayım. Bu şekilde çalışmalarımı sürdürüyorum. Atölye zaman zaman benim için bir sığınak da oluyor. Okuldan geldikten sonra burada zaman geçiriyorum” diye konuştu.

“BİRAZ OKUDUM, BİRAZ USTA İZLEDİM, BİRAZ DA KENDİ BECERİMLE BU İŞİ YAPMAYA BAŞLADIM”

Mesleğinin hobisine engel olmadığının altını çizen Altun, “Okulda bağlama çalmayı bilen arkadaşlarımız ve öğrencilerimizle birlikte zaman zaman bağlama çalarız, türküler söyleriz. Okulda, halk müziği türkülerimizin çok fazla tanınmamasının önüne de geçmiş olduk. Çocuklar bağlamayı sevmeye, türkü söylemeye başladı. Bu açıdan da olumlu bir katkı yaptığını düşünüyorum. Bu mesleği ben sonradan öğrendim. Biraz okudum, biraz usta izledim, biraz da kendi becerimle bu işi yapmaya başladım. Daha kendimi usta olmuş, bu işi halletmiş olarak görmüyorum. Çok büyük, iyi ustalarımız var” ifadelerini kullandı.

Haberin tamamı için: Evinin ardiyesini atölyeye çevirdi

Osmanlı’nın değerli kurumları arasında yer alan ve sarayların döşemelik ile perdelik ihtiyacını karşılamak üzere faaliyetlerine başlayan Hereke Fabrika-i Hümayunu’da, 180 yıldır geleneksel yöntemlerle kumaş üretiliyor. Bursa’dan getirilen ipeklerin binbir emekle ipliğe dönüştüğü fabrikada üretim yapılan her bir kumaş, zanaatkarların alın terini taşıyor.

Körfez ilçesine bağlı Hereke bölgesinde 1843 yılında iki kardeş tarafından geniş bir atölye olarak kurulan fabrika, 1845 yılında Osmanlı Devleti’nin sanayi atılımları ile saraya bağlandı. 1845 yılından sonra, “Hereke Fabrika-i Hümayunu” ismiyle faaliyetini sürdürmeye başlayan fabrikada, ilk olarak sarayların perdelik ile döşemelik talebi karşılanırken, daha sonra halı da dokunmaya başladı. Bölmelerden oluşan fabrikada erkekler ipek, kadınlar ise yün ürünler işliyor.

ASIRLIK MAKİNELERLE ÇALIŞIYORLAR

Günümüzde hala milli sarayların perdelik ve döşemelik ihtiyacını karşılayan fabrikada, 1843 yılından kalma orijinal jakarlı el makinalarında dokunan kumaşlar, birer “sanat eseri” değeri taşıyor. Osmanlı döneminin orijinal kumaş numunelerinin birebir aynısını yapan zanaatkarlar, eski teknikle çalışıyor. Yıllık bin metre kumaş üreten çalışanların, 60 santimetre kumaşı üretebilmek için mekanizmaya yaklaşık 3 bin 600 kez ayak basması gerekiyor.

KABE ÖRTÜSÜ DE BURADA ÜRETİLDİ

Ünü tüm dünyaya yayılan fabrikada, 1920’li yıllarda Kabe örtüsü de üretildi. Osmanlı’nın değerli kurumları arasında yer alan ve imparatorluk yaşantısını renklendiren Hereke Fabrika-i Hümayunu’da, Bursa’dan getirilen ipekleri ipliğe dönüştüren çalışanlar, binbir emekle kumaş üretiyor.

“KUMAŞLARIMIZIN TARİHİ DEĞERİ VAR”

17 yıldır fabrikada görev yapan Yusuf Yıldırım, “Fabrikamız 1843 yılından beri faaliyet göstermektedir. İpekli kumaş üretiyoruz. Milli saraylarımızın döşemelik ve perdelik ihtiyacını karşılıyoruz. Jakar ve armür mekaniği ile çalışmaktayız. Kumaşlarımızın tarihi değeri var. Kumaşlarımızı el yapımıdır. Tezgahlarımız 1843 yılından beri aynı çalışıyor. Mekaniğimiz ve sistemimiz o zamandan beri değişmedi. Bazen tezgahlarımızda değişiklik olabiliyor. 1986 yılında yapılmış tezgahlarımız da mevcut. Bu fabrika ilk olarak özel olarak kuruluyor daha sonradan devlet eline geçiyor. Zamanında Kabe örtüsü de burada dokunuyor. Piyasaya satışımız yok, sadece devlet büyüklerine ve milli saraylara yapılıyor” dedi.

“TÜRKİYE’DE BİZİM GİBİ ELLE ÜRETİM YAPAN BİR SİSTEM YOK”

16 tezgahla üretim yapıldığını söyleyen Yıldırım, “Yıllık bin metre kumaş üretiyoruz. Bir kumaşımız ortalama 60 santimetre civarıdır. 60 santimetre kumaşı yapmak için günlük 3 bin, 3 bin 600 arası mekanizmaya ayak basmak gerekiyor. Kumaşları saf ipekten yapıyoruz. Kadife döşemelik yaptığımız da oluyor. Kadifenin sistemi daha farklıdır. Kadife ustasını özel olarak yetiştiriyoruz. Kadife de kesme işlemi var, diğer dokuma tekniklerinde öyle bir kesim işlemi yok. Kadifede makara sistemi vardır. Kadifede ortalama 10 bin telle çalışmaktayız. Kadife çok özel bir kumaş oluyor. Türkiye’de bizim gibi elle üretim yapan bir sistem yok. Biz tarihi sürdürmeye çalışıyoruz. Döşemelik yapan fabrikalar elbette ki var ancak onlar sanat değeri taşımıyor çünkü el sistemi ile çalışan yok. Bizim el emeği göz nuru bir iş. Yüzde yüz ipekle döşemelik ve perdelikleri yapıyoruz. İpekler Bursa’dan geliyor ancak tüm işlemler burada yapılıyor” diye konuştu.

Haberin tamamı için: Asırlık tezgahlarda üretim sürüyor